Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ο τελευταίος γύρος του καλοκαιριού

  Η βαριά μεταλλική πόρτα του γκαράζ στο πίσω μέρος της αυλής έτριξε, αφήνοντας μια λεπτή δέσμη από το απογευματινό φως του Νοεμβρίου να σπάσει το σκοτάδι. Ο αέρας μύριζε υγρασία, παλιό χαρτόνι και εκείνη τη χαρακτηριστική, ξεχασμένη μυρωδιά του ξεραμένου γράσου και του παλιού βινυλίου. Ο Νίκος έβηξε ελαφρά, σκουπίζοντας τη σκόνη από τα χέρια του, ενώ ο δεκαοκτάχρονος γιος του, ο Άρης, στεκόταν στην είσοδο κοιτάζοντας τον σκούρο όγκο στη μέση του χώρου. Ήταν σκεπασμένος με δύο ξεθωριασμένες μάλλινες κουβέρτες και έναν χοντρό μουσαμά. «Αυτό είναι;» ρώτησε ο Άρης χαμηλόφωνα, λες και φοβόταν μην ξυπνήσει κάτι μέσα στο δωμάτιο. «Αυτό που έλεγε ο παππούς πως δεν έπρεπε να πειράξουμε ποτέ;» Ο Νίκος χαμογέλασε πικρά. Πλησίασε, έπιασε την άκρη του μουσαμά και έγνεψε στον γιο του να πιάσει την απέναντι πλευρά. Με ένα αργό τράβηγμα, το ύφασμα γλίστρησε στο τσιμέντο, σηκώνοντας ένα σύννεφο από λεπτή σκόνη που χόρεψε μέσα στην αχτίδα του ήλιου. Από κάτω φάνηκε ένα αμάξωμα με καθαρές, γωνιώδεις...
Πρόσφατες αναρτήσεις