Η βαριά μεταλλική πόρτα του γκαράζ στο πίσω μέρος της αυλής έτριξε, αφήνοντας μια λεπτή δέσμη από το απογευματινό φως του Νοεμβρίου να σπάσει το σκοτάδι. Ο αέρας μύριζε υγρασία, παλιό χαρτόνι και εκείνη τη χαρακτηριστική, ξεχασμένη μυρωδιά του ξεραμένου γράσου και του παλιού βινυλίου.
Ο Νίκος έβηξε ελαφρά, σκουπίζοντας τη σκόνη από τα χέρια του, ενώ ο δεκαοκτάχρονος γιος του, ο Άρης, στεκόταν στην είσοδο κοιτάζοντας τον σκούρο όγκο στη μέση του χώρου. Ήταν σκεπασμένος με δύο ξεθωριασμένες μάλλινες κουβέρτες και έναν χοντρό μουσαμά.
«Αυτό είναι;» ρώτησε ο Άρης χαμηλόφωνα, λες και φοβόταν μην ξυπνήσει κάτι μέσα στο δωμάτιο. «Αυτό που έλεγε ο παππούς πως δεν έπρεπε να πειράξουμε ποτέ;»
Ο Νίκος χαμογέλασε πικρά. Πλησίασε, έπιασε την άκρη του μουσαμά και έγνεψε στον γιο του να πιάσει την απέναντι πλευρά. Με ένα αργό τράβηγμα, το ύφασμα γλίστρησε στο τσιμέντο, σηκώνοντας ένα σύννεφο από λεπτή σκόνη που χόρεψε μέσα στην αχτίδα του ήλιου.
Από κάτω φάνηκε ένα αμάξωμα με καθαρές, γωνιώδεις γραμμές της δεκαετίας του ’70. Ένα κλασικό πισωκίνητο sedan, βαμμένο σε ένα βαθύ, σκούρο κυπαρισσί που, παρά τα χρόνια, κρατούσε ακόμη τη γυαλάδα του κάτω από τη σκόνη. Τα νίκελ στους προφυλακτήρες έφεγγαν θαμπά. Τα λάστιχα είχαν κάτσει, αφήνοντας το αυτοκίνητο να γέρνει ελαφρά προς τα αριστερά.
Ο Άρης πλησίασε, πέρασε τα δάχτυλά του πάνω από το κρύο φτερό και έσκυψε να κοιτάξει μέσα από το τζάμι. Ξύλινο τιμόνι με τρεις μεταλλικές ακτίνες, αναλογικά όργανα με πορτοκαλί δείκτες, και ο λεβιές των ταχυτήτων όρθιος ανάμεσα στα καθίσματα.
«Τι μηχανή φοράει;» ρώτησε με εκείνη τη σπίθα που ανάβει στα μάτια όσων αγαπούν τα μηχανικά σύνολα. «Και γιατί το κλείδωσε εδώ μέσα; Δεν φαίνεται τρακαρισμένο».
Ο Νίκος έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό κλειδί, λίγο οξειδωμένο στις άκρες, και ξεκλείδωσε την πόρτα του οδηγού. Ο μεντεσές έκανε ένα ξερό κρακ πριν υποχωρήσει. Κάθισε στη θέση του οδηγού, έβαλε το κλειδί στον διακόπτη χωρίς να το γυρίσει, και ακούμπησε τις παλάμες του στο ξύλο του τιμονιού.
«Δεν ήταν ποτέ θέμα μηχανής, Άρη», είπε κοιτάζοντας ευθεία μπροστά, στον γκρίζο τοίχο του γκαράζ. «Ο πατέρας μου το αγόρασε μεταχειρισμένο το 1979. Τότε, ένα τέτοιο πισωκίνητο με διπλά καρμπυρατέρ δεν ήταν απλώς μεταφορικό μέσο. Ήταν ελευθερία. Το έλυνε και το έδενε μόνος του τα Σαββατοκύριακα. Εγώ καθόμουν δίπλα του, οκτώ χρονών παιδί, και του έδινα τα γερμανοπολύγωνα».
Ο Άρης ακούμπησε στο ανοιχτό πλαίσιο της πόρτας, ακούγοντας προσεκτικά.
«Με αυτό το αυτοκίνητο γνωρίστηκαν με τη μητέρα μου», συνέχισε ο Νίκος, με τη φωνή του να βαραίνει ελαφρά. «Και με αυτό κατέβηκαν στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1986, όταν η γιαγιά σου αρρώστησε ξαφνικά. Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα σαν τώρα. Έβρεχε καταρρακτωδώς, οι δρόμοι τότε δεν είχαν καμία σχέση με τους σημερινούς — μόνο στροφές, γκρεμοί και λάσπη. Ο πατέρας μου οδήγησε έξι ώρες χωρίς να σταματήσει ούτε για νερό. Το μοτέρ δούλευε στα κόκκινα, η ουρά γλιστρούσε στις στροφές, κι εκείνος το κρατούσε με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο στο κιβώτιο, λες και το αυτοκίνητο ήταν προέκταση του σώματός του».
«Τη γλίτωσαν;» ρώτησε ο Άρης.
«Πρόλαβαν. Για μισή ώρα, αλλά πρόλαβαν», έγνεψε ο Νίκος. «Η γιαγιά σου έζησε άλλα τρία χρόνια μετά από εκείνο το βράδυ. Όμως, όταν έφυγε, το φθινόπωρο του ’89, ο πατέρας μου γύρισε από το νοσοκομείο, έβαλε το αμάξι εδώ μέσα, αποσύνδεσε τον πόλο της μπαταρίας, άδειασε το ψυγείο, το σκέπασε με αυτές τις κουβέρτες και κλείδωσε την πόρτα. Δεν ξαναέβαλε ποτέ μπροστά».
Ο Άρης κοίταξε το κοντέρ. Οι αριθμοί είχαν σταματήσει στα 142.810 χιλιόμετρα.
«Δεν ήθελε να το δώσει;»
«Δεν μπορούσε», απάντησε ο Νίκος. «Μου είχε πει κάποτε, χρόνια αργότερα, πως αυτό το αυτοκίνητο είχε κάνει ήδη το πιο σημαντικό ταξίδι της ζωής του. Ότι όποια διαδρομή κι αν έκανε μετά, θα ήταν λίγη. Και πως δεν ήθελε να το δει στα χέρια κάποιου που θα το έβλεπε απλώς σαν παλιοσίδερο».
Ο Νίκος έσκυψε, πάτησε το κουμπί στο ντουλαπάκι του συνοδηγού και το άνοιξε. Μέσα υπήρχε μόνο ένας ξεθωριασμένος χάρτης της Ελλάδας, διπλωμένος προσεκτικά, και ένα μικρό χάρτινο εισιτήριο διοδίων του 1986, κιτρινισμένο από τον χρόνο. Το έβγαλε, το κοίταξε για μια στιγμή και το άφησε πάλι στη θέση του.
Βγήκε από το αυτοκίνητο, έκλεισε προσεκτικά την πόρτα μέχρι να ακουστεί ο χαρακτηριστικός, βαρύς μεταλλικός ήχος της κλειδαριάς — εκείνος ο ήχος που δεν κάνουν πια τα σύγχρονα αμάξια — και γύρισε στον γιο του.
«Λοιπόν;» ρώτησε ο Νίκος, κουνώντας το κλειδί στο χέρι του. «Τι λες; Του χρωστάμε μια βόλτα;»
Ο Άρης κοίταξε το σκούρο κυπαρισσί καπό, μετά τον πατέρα του, και χαμογέλασε.
«Θα χρειαστούμε λάστιχα, μπουζί, καθάρισμα στα καρμπυρατέρ και καινούργια υγρά παντού».
«Έχουμε όλο τον χειμώνα μπροστά μας», είπε ο Νίκος, βάζοντας το χέρι του στον ώμο του γιου του. «Την άνοιξη θα το βγάλουμε στον δρόμο».
— George Bletsas

Σχόλια